ساقی شکرلب

 

دیری است که دلدار پیامی نفرستاد

                                ننوشت   کلامی  و  سلامی  نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

                               پیکی   ندوانید   و    پیامی     نفرستاد

سوی من وحشی صفت عقل رمیده

                                آهو  روشی  کبک  خرامی    نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست

                                وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست

                                دانست  که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات

                                هیچم  خبری  از هیچ مقامی نفرستاد

احسان به ادب باش که واخواست نباشد

                                گر   شاه پیامی   به  غلام    نفرستاد

رفته ام از یاد

دانم  ای  زیبا  روزی  بر  مزارم بنشینی                  سر کنی آه  و  زاری گوشه ی غم بگزینی

من به امید وصالت عمر خود دادم بر باد                  تا تو اکنون اینچنین بر خاک ماتم بنشینی

رفتـــه ام   از    یـــاد   عمر  بی بنیـــــاد                   در  غــــــــم    رویـــت   داده ام    بـر بـــاد

 

 

                                                          

گله

برای گفتن غم من شعر هم به گل مانده

نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

 

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

سرگرم بخود زخم زدن در همه عمرم

هرلحظه جزاین دست مرا مشغله ای نیست

دیریست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست

در حصرت دیدار تو آواره ترینم

هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

روبروی تو کیم من یه اسیر سرپرده

چهره ی تکیده ای که تو غبار آینه مرده

من برای تو چی هستم کوه تنهای تحمل

بین ما پل عذابـه من خسته پایه ی پل

ای که نزدیکی مثل من به من اما خیلی دوری

نیم نگاه کن تاببینی چهره گرد و صبوری

کاشکی می شد تو بدونی

من برای تو چی هستم

 

تو سراپا بیخیالی من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی زانوی خستمو تا کرد

 

به شيدايي به شور عشق                   به مجنون پرُ آوازه
به قطره قطره ي باران                         به گلبرگ تر و تازه
به هر يادي که در خاطر                       به يادت بسته شيرازه
به چشمانت که مي دوزد                     نگاهم را به دَروازه
تو را من دوست مي دارم                     نمي دانم، نمي دا نم چه اندازه
به گـل هايي که مي رويد                     بهاران در دل صحرا
به دشت سينه عاشق                        که مي سوزد زهجران ها
به سوگند دو دل با هم                        که مي بندند پيمان ها
به گرمايي که مي بخشد                     نگاهي بر دل شيدا
تو را من دوست مي دارم                     به آبي وسعت دريا
به اشک شوق ديداري                         به پايان شب هجران
به مستي و صفـاي مي                       به شور و عشق بي پايان
به غوغاي دل عـاشق                          به صبح وصل مشتاقان
به لحظه لحظه بـا يادت                        که آرامش دهد بر جان
تو را من دوسـت مي دارم                    ميان جمله ي خوبان

 

با تشکر از رژان عزیز

گل یخ

غم میون دوتا چشمون قشنگت لونه کرده

شب تو موهای سیاهت خونه کرده

دوتا چشمون سیاهت مثل شبهای منه

سیاهیهای دو چشمت مثل لبهای منه

وقتی بغض از مژه هام پایین میاد بارون میشه

سیل غم آبادیم و ویرونه کرده

وقتی با من میمونی تنهایم و باد میبره

دو تا چشمام بارون شبونه کرده

بهار از دستای من پر زد و رفت

گل یخ توی دلم جوونه کرده

تو اتاقم دارم از تنهای آتیش میگیرم

ای شکوفه توی این زمونه کرده

چی بخونم جوونیم رفت و صدام رفته دیگه

گل یخ توی دلم جوونه کرده

««قســــــــــــــــم»»

قسم به لبت به گیسوانت به کمان ابروانت به فسون دیدگانت که ترا ز جان پرستم.

به قشــنگی لبانت به سپیــــدی دستانت به دو چشمان سیاهت به دل سخت چو سنگت                   که ترا ز جان پرستم.

به قطار کاروانها به امید ساربانها به عروس آسمانها به خدای کس ندیده به قشنگی دو دیده به دو آهوی رمیده به عقاب خوش پریده به غمی که نو رسیده که ترا ز جان پرستم.

به بهار و فصل مستی به حیات و روح هستی به بلندی و به پستی به زمینی که نشستی به خدایی که پرستی به امیدی که تو هستی که ترا ز جان پرستم.

به جوانیم به قلبم به خدای جسم و روحم به خدای آسمانها به تمام کهکشانها به ستارگان روشن به کناره های دریا به نگاه پر شکوهت قدوم خاک پایت به کبودی افق ها به سپیدی سپیده به تمام آرزوها به تمام خاک دنیا که ترا ز جان پرستم.

تویی تنها عشقم،امیدم،زندگیم،جسمم،روحم،آری تویی تویی

دلم از خیلی روزا با کسی نیست

تو ذلم فریاد و فریا درسی نیست

شدم اون هرزه گیاهی که گلاش

پرپر دستای خارو خسی نیست

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده

 دیگه خار و خسی نیست

بارون از ابر ها سبک تر می پره

هرکسی سر به سوی خودش داره

مثل لاکپشت تو خودم قایم شدم

دیگه هیچکس دلم و نمی بره

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده

 دیگه خار و خسی نیست

چطور شد که عاشقت شدم

 

دوست دارم سبد سبد باز گل عشق جونه زد
دوست دارم یه عالمه هرچی بگم بازم کمه
دوست دارم یه آسمون کجایی ای نا مهربون
دوست دارم قطار قطار خزونم کردی بهار
دوست دارم دیونه وار باور نداری از قرار
فرقی برام نمی کنه چه با خوشی چه با نزاع
دوست دارم به اون خدا به اون خدای عاشقا
دوست دارم تا پای جون میخوای بمون میخوای نمون
چونکه گرفتار شدی عاقبت کار بدون
عاقبت کار منم هرچی که هستی بمون

با تو

با تو این تنه شکسته داره کم کم جون میگیره
آخرین ذرات موندن توی رگهام نمیمیره
باتو انگار تو بهشتم باتو پر سعادتم من
دیه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من
اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم
باتو من مالک دنیام بات و در نهایتم من
با تو شاه ماهی دریا بی تو مرگ موج تو ساحل
با تو شکل یک حماسه بی تو یک کلام باطل
بی تو من هیچی نمی خوام از این عمری که دو روزه
نرو تا غم واسه قلبم پیرهن عزا بدوزه

امشب دلم گرفته،شکسته....

می پرسی چرا؟

چون اونی رو که دوستش دارم، دست رد  زد به سینم

میدونی چرا؟

میگه دوست داشتنت را قبول ندارم، باور نمی کنم،

عشق برام بی معنیه، این چیزا رو قبول ندارم

خلاصه باور نمی کنم که تو عاشق من باشی

تازه من تو سینه دل ندارم و هیچ احساسی هم به تو ندارم

از اینها گذشته نمی خوام باور کنم که دوستم داری

نمی خوام نسبت به تو احساسی پیدا کنم.

من خودم رو مقصر میدونم که تو منو دوست داری و من نمی خوام

و نمیتونم برات کاری بکنم، منو فراموش کن و به آینده هم امیدوار

نباش چون فایده ای نداره.

آره این جواب کسیه که بهش میگم دوست دارم، میخوامت

ولی وقتی بهش میگم عزیز دلم دوست دارم الهی فدات بشم

میگه میخوای خرم کنی سرم کلاه بزاری

میبینی من کجا هستم و اون منو کجام میبینه

و تنها دلیلی که از نظر اون خیلی منطقیه برای اینکه به من

گفت نه اینه که من هیچ احساسی نسبت به تو ندارم

خلاصه آب پاکی رو بدجوری ریخت رو دستم

حالا من موندم و خدا و دعا و....

چیکار کنم که اینقدر دوستش دارم

خیلی سخته کسی رو دوست داشته باشی

ولی اون به این دوست داشتن و عاشق بودن بهایی نده

مثل اینکه معین این ترانه رو برای من خونده که میگه:

یکی را دوست میدارم ولی افسوس که او هرگز نمیداند.....

خلاصه بعد چند ساعتی خواهش و زاری از خدا اومدم کامپیوترم روشن کردم

تا اینا رو بنویسم تا شاید یکم سبک بشم

اما نکته جالب این جاست که من با دوست دخترم که برام میمرد بهم زدم

بخاطر اینکه به نجیب نبودنش تقریبا مطمئن شده بودم،

و شیطنت های این دختر که باعث شده بود من فکر کنم که منو دوست داره

البته قابل توجه که این سنگدل نسبت به اون که منو میخواست خیلی خیلی سره

البته ملاک من خوشکلی و ... نیست. من دیونه نجابت هستم

که او نداشت ولی این داره.

تازه این قضیه رو هم براش گفتم، بابا من چه خریم دیگه

خلاصه تارو پودم رو براش باز کردم بس که دوستش دارم

ولی اون راحت گفت نه چون هیچ احساسی نسبت به تو ندارم

آخر سر تمام محبتش رو جمع کرد و گفت :

بگو منو فراموش می کنی تا من هم عذاب وجدان نداشته باشم

ولی خودمونیم مثل اینکه از اون وقتی که احساس کردم دوستش دارم

میدونستم این جوابمه که اسم این وب لاگ رو گذاشتم :

قلب سنگی         از عشق تا فنا

این هم گوشه ای از دل تنگم

خواننده عزیز منو ببخش اگر حال تو رو هم گرفتم

                          این فال حافظ را برای کسی گرفتم که دوستش دارم

                                 ولی هرگز به او نگفته ام که دوستش دارم

                                              شاید خجالت میکشم

 

خیز تا خرقه  صوفی  به خرابات    بریـم                    شطح  و  طامات  به بـازار  خرافات   بریم

تا   همه خلوتیان  جام  صبوحی گـیرند                    چنگ و سنجی به در پـیر  مناجات   بریم

ور   نهد  در   ره   ما خار ملامت   زاهـد                    از گلستانش    به  زنـدان   مکافات بریم

شرم  می آیدم  از   خرقه آلوده خویـش                    گر بدین فضل و  هنـر نام   کرامات   بریم

قدر  وقت  ار  نشناسد دل و کـاری نکند                    بس خجالت کـه از این حاصل اوقات بریم

سوی رندان قلنـدر   به  ره    آورد سـفر                    داق  پشمینه  و  سجاده به طامات بریم

با تو آن عهد که در وادی ایمن   بستـیم                    همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

فتنه می بارد از این طاق مقرنس برخیز                    تا  به  میخانه پناه  از  همه    آفات  بریم

در بیابان  فنا گم شدن   آخر   تا    چند                    ره  بپرسیم   مگر  ره  به    مهمات  بریم

باده نوشیدن پنهان نه نشان کرم است                    این   میانجی   بر   ارباب   کرامات   بریم

حافظ  آب  رخ خود  بر در هر سفله مریز                    حاجت   آن به   بر  قاضی  حاجات   بریم

 

                                      می خوام بدونی که خیلی دوست دارم

دلبر برفت  و  دلشــــــدگان را  خبر   نکـرد                ياد  حريـف  شهر   و   رفيق سفر   نکرد

يا بخت من طريــق  محبت  فرو گــذاشـت                يا  او  به شاهراه   حقيقت  گـذر    نکرد

من ايستاده ام تاکنمش جان فداچوشـمع                او خود گذر به من چو نسيم سحر نکرد

گفتم مگر به گريه  دلش   مهربان     کنـم                در سنــگ   خاره  قطره باران   اثر  نکرد

هرکس که ديدي روي تو بوسيد چشم من               کاري   که   کـرد  ديده من بي نظر نکرد

در حيرتم بهر   چه شد    همدم      رقيـب               خرمهره   هيچ کس چو  قرين گهر  نکرد

کلـک    زبان بريده   حافـــــظ   در   انجـمن               با کـس  نگفت  راز  تو  تا ترک سر نکرد

 

به یاد کسی که همیشه دوستش دارم

هرگزم  نقش  تو  از لوح  دل و جان نرود       هرگز از یاد من آن سرو  خرامان نرود

آنچنان مهر توأم د دل وحان جای گرفت        که گرم سر برود مهر تو از جان  نرود

از دماغ من سرگشته خیال رخ  دوست       به  جفای  فلک  و  غصه دوران  نرود

هرچه جز بار غمت بردل مسکین  منست        برود از دل  من و  از  دل من  آن  نرود

در ازل  بست  دلم با  سر   زلفت   پیوند        تا  ابد سر  نکشد  وز سر  پیمان  نرود

گر  رود از پی خوبان دل من  معذور  است       درد  دارد  چه کند کز پی  درمان   نرود

هر که خواهد که چو احسان نشود  سرگردان         دل بخوبان  ندهد   وز  پی ایشان نرود