پاییز

پاییز آمد در میان درختی که لانه کرده کبوتر

و از تراوش بازان می گریزد

خورشید از غم با تمام غرورش پشت

 ابر سیاهی عاشقانه به گریه می نشیند

من با قلبی به سپیدی روز به امید بهاران

می روم به گلستان همچون عطر اقاقی

لابلای درختان می نشینم

باشد روزی به ندای بهاران روی دامن

صحرا لاله روید

با دلارامی مرا خاطر خوش است       

 کز دلم یکباره برد آرام را

بهر آرام دلم نام آرام بگو 

 پرده من مدران و در احسان بگشا